
Ένα μικροσκοπικό ξωκκλήσι σε μια κορφή ενός πράσινου λόφου, στο Γομάτι.
Λευκό. Με αυλόγυρο. Kυπαρίσσια.
Ησυχία που «φωνάζει».
Ένα τραπέζι μεγαλειωδώς απλοικό.
Μετά τον εσπερινό μας υποδέχεται να μας τρατάρει με τα μοναστηριακά καλούδια του Γοματίου.
Ζυμωμένο ψωμί ντόπιο, ελιές γοματιανές Χαλκιδικής, ντομάτα μπαξεδένια βουτηγμένη στο ντόπιο ελαιόλαδο, κρεμμύδι φρέσκο, πίτα σπιτική με λεπτά φύλλα και αγριόχορτα και τσίπουρο του Πασχαλά.
Μυρωδιά του βουνού στον αέρα.
Ένα αχαρτογράφητο στέκι για προσκυνητές.
Το ταπεινό φαγητό των προσκυνημάτων είναι η μνήμη της Ελλάδας.
Είναι η αφορμή να τη γνωρίσεις.